15. jul, 2020

Ze ging

Soms heb ik ineens iets door. Dat kan ook om iets gaan wat lang geleden is voorgevallen. Zomaar in een oogwenk flitst er dan een moment voorbij waarbij ik het licht zie.

Jaren geleden, zeker twintig, had ik een heel goede vriendin. Ze zou getuige zijn op mijn trouwen. We konden oneindig lachen samen en goed praten. Maar toch ben ik haar onderweg kwijtgeraakt, zonder dat ik het wist. Ze wilde niet meer getuige zijn en ook niet meer een vriendin. Nog steeds kan ik er verdrietig om worden. Het kwam voor mij uit de lucht vallen en ik mis haar nog steeds.

Zojuist herinnerde ik mij een incident wat voor het eerst sinds die breuk een lichtje liet schijnen over het waarom. Ze zou langskomen en daarom liep ik in de AH om iets lekkers te halen. Ik kocht Hamka's in de veronderstelling dat ik rekening had gehouden met haar geloof, geen varkensvlees. Als ik nu terugdenk, weet ik hoe ik dacht en hoe oprecht verbaasd ik was. Ik had nooit een gedachte gewijd aan het feit dat er vlees in chips verwerkt kon zijn. In mijn autistische brein waren produkten gescheiden van elkaar. Niets in mij had bij Hamka's de link naar ham gelegd, hoe naïef dat ook klinkt.

Ik denk dat ik vaker dit soort 'foutjes' heb gemaakt. Mijn wereld is nog steeds een andere als die van velen, al weet ik duizend keer zoveel als toen. Vandaag bij het in slaap dommelen in de zon, wees mijn gedachten levensgroot aan wat ik toen verkeerd deed. Dat ik haar waarschijnlijk met legio kleine onwetendheidjes had weggeduwd.

Ze wist niet van mijn autisme, ik wist het zelf toen nog niet. Ik zal vaker sociaal onhandig zijn geweest, onattent zijn geweest, misschien zelfs wel egoïstisch. Want wat ik niet kon of niet kon opbrengen deed ik niet. Dus zij zal misschien een last hebben gedragen, zich onbegrepen hebben gevoeld, zelfs in de steek gelaten. Ik weet het niet. Maar het zal vast genoeg niet goed hebben gevoeld om me achter te laten. En dat begrijp ik, hoe verdrietig ook.