20. jul, 2020

Het stille moeten

Het stille moeten

Inzichten komen als je er klaar voor bent. Ik zie dat steeds weer gebeuren, bij een ander, maar zeker ook bij mezelf.

Ik wandelde in een heerlijk slentertempo tot ik in mijn hoofd op mijn kop kreeg. Wandelen is één van de weinige 'sportieve' inspanningen die ik kan doen en dat moet ik van mezelf op een pittig tempo uitvoeren. Ik had er geen zin in vandaag. Ik begaf me in dezelfde heerlijke ontspanning die ik voelde tijdens het toppunt van mijn ziekte, ik hoefde niets. Dus ik slenterde verder.

Vanaf dat moment niet meer geheel ontspannen, het negeren van mijn moeten, kostte energie. En toen kwam mijn inzicht. Ik dacht altijd dat iedereen om mij heen zoveel moest van zichzelf, maar ik moet zelf net zoveel. Jarenlang is dat zo geweest en ik zag het niet.

Het voelde tijdens mijn ziekte zo fijn dat niemand meer iets van mij verwachtte, dat ik alles kon laten zoals het was, want ik kon er niets aan veranderen. Omdat ik wist dat ik beter zou worden, kon ik zo denken. Ik wist niet hoe gehavend mijn lichaam uit de strijd zou komen, maar ik wist dat ik beter zou worden, dat gaf oneindig veel rust. Ik gaf me er aan over. Ik kon zo weinig nog, dus ik hoefde ook niet meer.

Het niet hoeven en het feit dat niemand meer iets van mij verwachtte, was mijn moeten. Ik zag het toen niet. Niets buiten mij kan iets van mij verwachten. Ik was het zelf. En nu weet ik niet hoe ik mijn moeten, kan laten zwijgen. Kan ik het omarmen of mijn aandacht naar iets anders richten? Ik weet het nog niet.

Maar zoals het met alles bij mij gaat, waarschijnlijk ook voor velen, is dit het eerste stapje. Het volgende inzicht hierover zal zich aandienen als ik er klaar voor ben. Tot die tijd zal het stille moeten, aanwezig zijn, maar het is nu luid en duidelijk in zicht voor mij.