26. jul, 2020

Liefde verbindt

Op een balkon in de schaduw luister ik naar de Italiaanse stemmen beneden in de vele tuinen en op dakterrassen. Opgewonden of traag, ze lijken geen middenweg te kennen. Als ik recht vooruit kijk, zie ik de zee. We zitten bijna boven op de berg. Als ik naar buiten loop, dalen we zeker 150 meter voor we in het gezellige centrum van San Lazzaro staan.

Mensen zitten her en der op bankjes en trapjes, op terrasjes en op stoeprandjes. Mensen praten en lachen en auto's en brommers laveren daar tussendoor. Een gemoedelijke drukte. Er wordt net ergens een microfoon aangezet en een mannenstem vult de mooie blauwe lucht die tegen de berg weerkaatst.

Ik ben in Italië. Thuis spelen er andere dingen. Die hebben niets met vakantie te maken. Mijn gedachten zijn af en toe bij hen. We kunnen er nu niet zijn en dat vind ik vooral voor hen en Bart niet fijn. Ik schenk ze kracht en liefde, de stralen van de zon zo warm als een knuffel op afstand.

Het leven gaat door, ook al staat het stil. Tranen van vandaag, zijn de glimlach voor morgen. Herinneringen maken een moeilijk moment te dragen. En ook dit verdriet gaat voorbij. Liefde verbindt, we weten onze dierbaren altijd dichtbij.