3. aug, 2020

Tekst

In mijn droom ren ik weg
en schreeuw ik een stilte
waar ik bang voor ben.
Mijn stem is gesmoord,
niemand die me ziet,
niemand die me hoort.

Ik dwaal rond in mijn oude schoolgebouw.
Ik ben de weg kwijt
en ik heb het koud.
Ik moet nog één tentamen halen,
anders pakken ze mijn allang behaalde diploma af.
Maar ik blijf maar door het voor mij onbekende schoolgebouw dwalen.

Uiteindelijk wordt het niet opgelost. Mensen om mij heen zijn bekend,
maar er is niemand die ik herken.
Ik kom te laat, ik ren en roep,
maar niemand hoort mijn stem.

Eindelijk stopt mijn droom om de volgende nacht in een iets andere vorm, maar met dezelfde kern terug te keren als een niets aflatende storm.