8. aug, 2020

Afstand

Het fijne van weg zijn, is ook weer thuiskomen. Liefde is overal, gisteravond in de stralende ogen van mijn zoon en de duizende likjes van de honden en vele kopjes van de katten.

Dat ik vanmorgen weer vroeg moest opstaan om nog in de frisse ochtend een grote wandeling met mijn liefjes te maken, voelt fijn. Hun blije koppies om weer even stevig te wandelen en te rennen, doet me goed. Het hele huis heeft een beurt nodig, een jongen van bijna achtien is op vele fronten zeer volwassen, maar opruimen en schoonmaken zijn irrelevante zaken. Ik neem het graag voor lief. Hij heeft zich vermaakt met wat vrienden en de beestjes heeft het aan niets ontbroken.

Ik zit in de schaduw uit te wasemen. De wasmachine draait en er is gezogen en opgeruimd. De hondjes liggen om me heen, ik zit heerlijk in mijn schommelstoel. Ik denk aan mijn boek. Ik zal zo nog een stukje schrijven voor mijn auteursblog. Gisteren kreeg ik een mail dat mijn blog door meer dan 3200 mensen is gelezen afgelopen week. Ik kan het bijna niet geloven. Mijn manier van doen, schijnt toch overeen te komen met veel andere manieren en als het niet overeenkomt, is het waarschijnlijk de andere kijk op zaken die nieuwsgierig maakt. Wat het ook is, het maakt me blij dat zoveel mensen mij lezen en voor mij dichtbij zijn.

Afstand is leuk als je op reis gaat, maar afstand tussen mensen, geeft verdriet. Ook nu in deze tijd, is het de afstand wat ons nekt. Mensen willen op wat voor manier dan ook verenigd zijn. Hoe graag je ook alleen wilt zijn. Pas als je goed alleen kan zijn en gelukkig bent met jezelf, kun je liefde geven aan anderen. Als je de ander niet meer nodig hebt om gelukkig te zijn, is afstand geen afstand meer.