8. aug, 2020

Gli anni più belli

De mooiste jaren, zijn de jaren waarop je met een glimlach terugkijkt. Ze brengen je het gevoel van toen. Je waant je weer even terug in die tijd.


Ik kijk terug op 46 jaren. Daarvan zijn er een aantal mooi geweest. Uiteraard zitten er vele mooie momenten in jaren waar je liever niet aan terugdenkt. Maar om echt te zeggen dat ik jaren heb om naar terug te verlangen, kan ik niet. Niet omdat er zoveel jaren waren waar ik niet naar terugverlang, maar meer omdat ik niets meer over zou willen doen.


Ik vergeet veel en snel. Dus ik zou niet eens een bundel jaren kunnen aanwijzen die de mooiste zouden zijn geweest. Een flits, een herinnering, een glimlach, een traan geeft het hele moment weer. Het gevoel is vaak weemoedig. Zeker ook vaak blij, verdrietig of bang. Maar een reeks aan gebeurtenissen is mijn geheugen niet rijk.


De mooiste jaren zijn de afgelopen jaren geweest. Prachtige momenten toen mijn kinderen werden geboren en opgroeiden, bruiloften, ontmoetingen, reizen, genietmomentjes op een zonnige of regenachtige dag, zijn er, maar ze zijn alleen zo vaag. Misschien is dit iets wat veel mensen hebben, misschien ook niet, maar een bosje jaren kan ik niet meer tevoorschijn toveren waarin ik een aaneenschakeling van geluk ervaarde.


Dit bestaat ook niet. Geluk zit in duizend kleine dingen verspreid in duizend kleine druppels. Die vallen niet keurig op een rij. Maar ik weet wel dat toen ik bewust voor mezelf koos, mijn mooiste jaren begonnen. Ook al werd ik ziek en verloor ik mensen, ik kon genieten in iedere situatie op ieder moment. Nog steeds niet helemaal zoals ik zou willen zijn, maar dat stukje zit me niet in de weg.


Dat stukje is wat me vaak bezig houdt, maar ook wat me doet beseffen hoe anders ik al in het leven sta dan bosjes jaren geleden. De mooiste jaren zijn begonnen, maar liggen ook nog voor me, want ik ben bijna net ze vredig en tevreden als toen ik hier het leven begon.