12. aug, 2020

Tekst

Gevoelens die geen woorden kenden, vloeiden door me heen.
Het was te groot voor mij alleen.
Het wonder dat zo hulpeloos
van mij afhankelijk was,
trok de navelstreng om mij heen.
Ik was niet langer meer alleen.

In het verlengde van mij
zou altijd meer zijn.
Ik was oneindig geworden
en dat gevoel was naast onmetelijk fijn ook een gewicht dat ik even
niet kon dragen.

Ik moest zorgen voor
de vleugels en de grond.
Een liefde zo groot,
dat ik ook kon loslaten.
Een liefde die daarvoor
nog niet bestond.