15. aug, 2020

Tekst

De natuur denkt niet, maar is.
Ze wiegt mee met de wind
en staat droog in de zon.
Ze kent vrolijkheid noch verdriet,
ze doet zonder dat ze er iets van vindt.

Ze groeit en wordt nooit
meer zoals ze begon.
Ze verliest nooit
en wint evenmin.
Ze floreert in haar zijn,
voelt alles, maar kent geen pijn,
omdat ze de woorden er niet voor heeft.

Ze kent niet de zin van het leven
of dat ze ergens naar streeft.
Ze is zonder denken,
zonder woorden,
ze is zonder heeft.