27. aug, 2020

Ongeschreven regels

In veel opzichten is op een andere manier de wereld bekijken een uitdaging. Vooral omdat de doorsnee mens blindelings gebruik maakt van veel ongeschreven regels. Dyslexie hebben en dan een toets moeten maken, zo vergelijk ik het leven in onze maatschappij voor anders denkenden weleens. Nu heb ik geluk, ik heb eigenlijk alles wat mijn hartje begeert. Maar veel mensen die ook een vorm van autisme hebben, hebben dat niet.

Vooral mensen om je heen die onvoorwaardelijk voor je klaar staan en waar je altijd jezelf kan zijn, ontbreekt vaak bij mensen met autisme. Ik ben graag alleen, vooral na een dag vol prikkels, maar ik hoef niet alleen te zijn als ik dat niet wil. Ik ben dus niet eenzaam. Ook in gezelschap kan ik me terugtrekken en afschakelen, niet meer mee socialiseren. Dat is een cadeau. Mensen in mijn kring laten mij zijn zoals ik ben. Als ik moe ben of overprikkelt, trek ik me in mezelf terug.

Het is voor veel mensen tegenwoordig wel duidelijk dat altijd 'aan' staan, niet te doen is. Dus het wordt ook meer geaccepteerd om aan te geven dat het genoeg is. Bij mijn vriendenclubje op de mavo, sliep ik regelmatig als we bij iemand thuis afspraken. Na een tijdje te hebben gekletst, viel ik gewoon in slaap. Ik deed na een dutje weer vrolijk mee. Er werd geen aandacht aan geschonken of een grapje over gemaakt. Ik voelde me er nooit opgelaten bij.

Dat ik me altijd anders voelde, zat 'm niet in dit soort zaken, ook al, als ik terugkijk, waren er toch veel dingen die ik anders deed. Het anders voelen, zat 'm in mijn hoofd. Ik zag dat mensen elkaar vonden door de ongeschreven regels, ik wist alleen de regels niet. Sterker nog, ik wist in den beginne niet eens van het bestaan af. Geloof me, het is lastig socialiseren zo. Nog lastiger om mezelf niet voortdurend af te straffen dat ik iets verkeerd had geïnterpreteerd of iets gemist had. Ik liep vaak achter de feiten aan en zocht de fout bij mezelf.

Het duurde lang om te komen waar ik nu ben. Maar mede omdat ik altijd lieve, begripvolle mensen om mij heen heb gehad, is het mij gelukt. Ik zie andere worstelen en wil ze de hand toereiken, maar dat is heel vaak niet te realiseren. Dat ik door mijn schrijven mijn wereld open voor jou en daardoor begrip en herkenning schep, maakt dat ik toch een klein beetje helpen.