30. aug, 2020

Vriendinnen verdrinken in het leven

Lieve vriendinnen verdrinken in het leven. Het is een periode voor beide waarin ze worstelend naar lucht happen. Ik sta aan de kant en glimlach ze bemoedigend toe. Niemand kan hen een boei toegooien, het leven stuurt en staat alleen aan het roer. Een bemoedigende omhelzing is niet mogelijk in deze tijd. Warme woorden lijken zo zwart wit. Maar mijn gedachten zijn bij hen.

Het is zwaar aan de kant van iemands leven met handen gebonden. Maar voor hen nog zwaarder. Ziekte en zorgen, afstand en haat ze worden ermee omringd. Zo onnodig sommige dingen lopen zoals ze lopen en uiteindelijk dan worden zoals ze zijn. Regie in eigen hand gaat maar zo lang en zo ver. Uiteindelijk neemt het leven het genadeloos over.

Los van elkaar, denk ik aan beide. Ze zijn sterk en staan alleen. Hoe er ook mensen om hen heen staan, ik weet dat ze zich alleen voelen. Fier rechtop blijven ze staan, na iedere slag. Hun verdriet en angst en woede delen ze maar ten dele. Ze strijden in stilte met een glimlach om hun mond. Hoe moeilijk dan mede te delen dat hun strijd ophoudt als zij ophouden met strijden. Wie ben ik in dit. Wanneer zijn woorden wijs en wanneer worden ze op tijd gezegd?

Ik hoop dat ze de moed krijgen om te ontvangen, de liefde die ze in zich hebben te voelen en de kracht die ze bezitten, inzetten voor zichzelf, zodat de liefde gaat stromen en het leven geen strijd meer is. Ik gun ze de liefde voor zichzelf.