7. sep, 2020

Samen in het donker

Met kleine stapjes liep ze door de gang naar de andere kamer. Heel stil opende ze de deur en kroop naast haar in bed. Het zusje schoof iets op en draaide zich om. Rug tegen rug vielen ze vredig in slaap.

Het mocht niet, als hun moeder zou komen kijken, zou ze boos worden en moest ze weer terug naar haar eigen kamer, haar eigen bed. Maar de angst was zo nadrukkelijk aanwezig, dat ze die gok waagde. En meestal werd er niet meer gekeken.

Jaren gingen voorbij en de zusjes bleven stiekem iedere nacht samen slapen. Toen één van de zusjes vertrok, moesten ze de veiligheid en warmte die ze jarenlang bij elkaar vonden, vanaf dat moment bij zichzelf zoeken.

Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan. Er lag veel meer verscholen in het opzoeken van elkaar en de veiligheid bij elkaar vinden. De wortel van onveilig voelen, groeit in verschillende aardlagen. Ze wisten het niet. Maar kwamen er achter dat het donker nog zo donker niet was, toen ze samen waren.