24. sep, 2020

Tekst

Zij sprong op en hij rende weg. Zij tikte hem en hij sperde haar de weg. Ze lachten en zij trok een gekke bek.

Hun spel duurde uren en bleef duren tot ze samen achterover vielen op het zachte bed. Hun schooltassen waren al een tijdje versleten, maar ze hadden nog altijd dikke pret.

Hij bleef naar haar grijpen, zij bleef hem ontwijken tot hij haar in zijn armen kon sluiten. Hun spel leek niet meer te stuiten.

Tot de tijd hen inhaalde. Hij rende niet meer, maar liep, zij riep niet meer en fluisterde zacht dat hij haar hebben mag. Hij keek in haar ogen en zag zoals altijd het vuur dat hen samen had gebracht.