25. sep, 2020

Ieder verhaal is al verteld

Iemand wenste me net een gezegende dag. Ik antwoordde dat ik me zeker gezegend voel. En nu dat antwoord langzaam indaalt, word ik warm van binnen. Eerst voel ik me zo gelukkig dat ik kippenvel en tranen krijg en voor ik dat helemaal voel, drijft de schuld binnen.

Zoveel mensen en zoveel dieren hebben het zwaar. Wie ben ik om klein geluk te ervaren, laat staan groot. Ik kijk naar mijn diertjes slapend naast me op de bank. Vol vertrouwen dat ze geborgen, veilig en geliefd zijn. Ik gun dat iedereen. Een stem hoor ik zachtjes herhalen wat het zo vaak zegt, iedereen is hier met een ander doel, iedereen heeft een ander verhaal en dat is al verteld voordat het leven hier op aarde begon.

Maar het troost niet altijd meer. De wereld kan zo anders zijn. Waarom zijn zoveel mensen en dieren bang. Bang voor het leven en ervaren ze het als een ware strijd om op te staan, om verder te gaan tot de dood hen haalt.

Ik tuur in de verte en sus mezelf dat het allemaal al is geleefd. Dat dunne draden spelen met de schade. Dat een andere gedachte mij weer terughaalt naar mijn eigen verhaal. Daar heb ik ondanks alle mooie dingen mijn handen vol aan.

En het is goed. Ieder krijgt zijn hulp op de juiste tijd. En soms is die hulp anders dan wij mensen wensen. Maar ook wij zijn een deel van een ander verhaal.