3. okt, 2020

Ik moet niks

Ik ben iemand die regels volgt. Als ik ze verbreek, kijk ik om mij heen of niemand het gezien heeft. Ook al sta ik niet achter de regel, ik vind van mezelf dat ik me er aan moet houden.

Ik vind dit jammer van mezelf. Het gevoel ze niet te volgen, voelt verboden, fout. Maar mijn verstand zegt iets anders. Die wil nadenken over een regel en als het niet klopt dan klopt de regel niet en moet ik de kans en de mogelijkheid hebben het niet te volgen.

Toch triest dat ik zoveel tijd besteed aan regels volgen. Ik schop er tegen, maar ze negeren voelt niet goed.

School volgt het advies op om mondkapjes te dragen op drukke punten in de school. Ik schop er tegen. Mijn eigen adem inademen lijkt me niet gezond. Op school is er niemand besmet. En als iemand het heeft, dan is er sprake van milde klachten.  Dat de angst zo een grote plaats krijgt, daar schop ik tegen. Er zijn zoveel weerleggingen omtrent wat er over Corona beweerd wordt. Ze worden genegeerd. We volgen als makke schapen en nu moet ik iets doen wat zo fout voelt, zo niet goed. Ik heb het in Italië keurig in iedere winkel gedaan. Ik kreeg het benauwd en vluchtte de winkel uit.

Ik wilde dat ik zo standvastig was om het mondkapje niet te dragen. Maar de regels volgen, zit te diep in mij. Dus draag ik het op school op drukke punten. Maar ik draag het, omdat het moet, niet omdat ik er achter sta. Wereld waar ga je heen...