29. okt, 2020

De buitenwereld

Mijn klasje zwoegt op een toets. Ik zie ernstige gezichtjes. Ze zijn nog zo klein. De één wiebelt en friemelt, we noemen het ADHD. De ander zit teruggetrokken ernstig te schrijven, we zitten in een lokaal waar we nooit zitten, zijn les begon dus een beetje spannend, we noemen het autisme. Zij mag wel luisteren, maar toch zie ik haar twijfelen bij het schrijven, waar anderen al een paar vragen verder zijn, we noemen het dyslexie.

Maar ik zie zwoegende gezichtjes en allemaal op hun eigen manier. Ik hoop dat hun inzet nu, hen helpt in de toekomst, want waar wij nu een hand reiken, extra tijd geven en met begrip een vraag toch goed rekenen, zal dat straks anders zijn.

Daar in die grote buitenwereld waar de zon zo vaak achter de wolken verstopt zit, hoop ik dat ze hun eigen stralen nooit verliezen.