30. okt, 2020

Ik heb maar 1 paar handen

Af en toe word ik misselijk, krijg ik hoofdpijn, voel me slap of ik voel me in afwezigheid wegzakken. Dan gaat alles langs me heen en bevind ik me in een roes.

Die roes komt na de hoofdpijn en de misselijkheid. Als ik dan nog niet heb bijgeslikt, begint mijn hele lichaam te trillen, restless legs door mijn hele lijf. Maar zo ver laat ik het niet komen. Dat is maar één keer zo geweest. Ik herken de signalen, ik weet wanneer ik extra hydrocortison moet slikken. En als ik bijslik, dan voel ik me al gauw weer goed.

Vandaag werd ik na mijn middagslaapje beroerd wakker. Ik wachtte nog even om te kijken of het wegzakte, maar dat deed het niet. Ik typ dit nu in de tijd dat ik me langzaam beter ga voelen. Ik had koffie gedronken bij een vriendin vanmorgen, meer niet.

Is het kamperen in de woonkamer me te veel? Het wachten op de vloer en meubels? Niet dat ik weet, ik had mijn verstand op nul gezet, even uitzitten. En zo vaak als ik bij moet slikken, kan ik het waarom niet goed aangeven. Ik heb lichamelijke of geestelijke spanning ervaren, anders voelde ik me niet zo. Maar ik ben me dus regelmatig niet bewust wat me dan even te veel was.

Bij jou zal het dus ook af en toe te veel zijn, lichamelijk of geestelijk. Maar jouw lichaam compenseert dat meteen. Daar heb jij geen weet van. Dus een stapje terug doen, zal je vast ook vaak niet doen. Toch denk ik dat het nodig is. Want waarom anders moet je lichaam iets aanmaken om je staande te houden?
Denk er eens over na❤️