10. nov, 2020

Tirannie in haar hoofd

Zachtjes aait ze zijn haren, haar hand glijdt over zijn schouder naar beneden. Ze wil iets zeggen, maar zwijgt.

De onuitgesproken woorden geven de ruimte een kille sfeer. Ze omhelst haar gedachten. Ze stapelt ze op en houdt ze stevig vast. Ze gelooft de tirannie in hoofd. Ze kijkt hem na als hij de kamer uitloopt. Ze wil hem tegenhouden, maar haar stem weigert dienst.

Ze probeert haar gedachten te beteugelen. Stuurt ze een andere kant op. Voor even leunt ze weer op een hoopje lucht. Ze krult haar mondhoeken naar boven, ze gelooft dat ze glimlacht.

Ze lacht tegen de lege, kille kamer. Zijn voetstappen sterven weg, haar onuitgesproken woorden liggen op de loer. Ze glimlacht ze dapper weg.