20. nov, 2020

kind wat voel je je dan alleen...

Meestal kom ik heerlijk ontspannen bij de kapper vandaan, nu voel ik me verdrietig. Ik sprak daar ook een docente, alleen werkt zij op een vmbo in Lelystad in een achterstandswijk. Haar verhalen over mishandelde leerlingen door hun ouders waren gruwelijk.

Door de Corona werken veel ouders thuis of zijn ontslagen. Blijkbaar is hun stress zodanig dat ze hun eigen kinderen met pollepels en hondenriemen te lijf gaan. De hulpverlening heeft te weinig mankracht om alle kinderen te kunnen helpen. Pas als het bloed aan de muren zit, is het spoed, hoor ik haar zeggen.

Zo kan het zijn dat kinderen nog maanden thuis zijn, doordat hun situaties op 'nog te doen', is ingeschat. Als het waar is wat ze allemaal verteld, is het toch in en in triest dat dit het gevolg is van maanden lang thuis zitten door een virus dat procentueel gezien zo weinig mensen treft.

De overheid faalt hier ook. Bezuinigen op de jeugdzorg, kan echt niet. Deze kinderen zijn levenslang beschadigd. Ik zou niet zo kunnen werken. Lesgeven is voor haar een bijzaak, ze is in eerste plaats hulpverlener en vertrouwenspersoon, maar ze kan zo bitter weinig doen voor haar mentor leerlingen.

Nu ik thuis ben, ebt het zware gevoel wat weg. Ik denk aan mijn mentor klasje en hun vrolijke snoetjes. Wij zijn druk bezig met het organiseren van ons december feest. Bij mij geen zorgen die ik niet zou kunnen dragen. Ik voel me gezegend en schuldig tegelijk. Ik laat haar verhalen achter me, waar zij nog lang zorgen heeft voor kinderen waar ze zo weinig voor kan doen.