27. nov, 2020

Schatten zijn het

Diertjes zoeken me op. Ik ben boven de kamers aan het luchten en bedden aan het afhalen. Ik hoor gelukzalig geprut, Kobus is aan het titten in zijn mandje😊

Vroeger haalde ik de bedden af met mijn kleine grut. Mijn dochter kon de trap op en af toen mijn zoon net was geboren. Ze was toen 17 maanden.

Een jaar later rolde Rik de trap af, hij kroop zijn zusje achterna en ik was vergeten het traphekje dicht te doen. Ik schrok me rot, maar op een kleine bult na, had hij niets. Hij kroop al weer achter zijn grote zus aan die hem vrolijk onder de lakens vandaan toeriep dat ze hier was. Ik gooide de lakens van hun bedjes erbij en ze rolden er lachend in en onder.

Zo deed ik alle huishoudelijke klusjes, met twee kleine hummels om me heen, die mij heel erg goed hielpen. Op zo'n dag deed ik net zoveel als nu in een uur.

Ik genoot ervan, maar soms frustreerde het me. Iedere dag leek hetzelfde en iedere dag had ik tijd te kort. Ik miste tijd voor mezelf. Nu heb ik zeeën van tijd. Kinderen zijn nooit meer hele dagen om me heen. Daar groei je in.

Soms als ik een kleintje zie, dan mis ik het een moment, maar het benauwde gevoel om 24 uur de zorg en verantwoording te moeten dragen, haalt me dan weer in. Het is goed dat een baby- en kindertijd maar een paar jaar duurt.

Ik geniet nu van de personen die ze zijn geworden. En in de lakens spelen nu de diertjes en de rest van de dag is voor mij.