8. dec, 2020

Het verhaal dat niet bestaat

In de maand december is het aanpoten op school. Leerlingen zijn drukker alsof ze toeleven naar een kermis. Hun enthousiasme is soms grenzeloos en docenten vinden dat naast erg leuk, ook vermoeiend. Het leidt tot geroezemoes, kleine ruzietjes, welles nietes gesprekjes en uiteindelijk weer tot lachen. Het is alle zeilen bijzetten. Gelukkig is dat bij ons maar één maand zo, er zijn heel wat beroepen waar het altijd aanpoten is, ik besef dit ten volle.

Ik merk aan mezelf dat ik eerder moe ben, wat vage klachten heb en dat die kerstvakantie steeds meer welkom voelt.

Op zulke dagen, ben ik kwetsbaarder. Ik kan de hele dag van alles regelen en doen en dan thuis, staar ik wat wezenloos voor me uit. Ik kan niet bij mijn gevoel, het voelt ook alsof er niets is en toch als dan muziek klinkt en de klanken mij mee voeren in hun verhaal, tik ik het aan.

Het kleine tikje is net genoeg, de klanken geven ruimte voor wat er binnen speelt. Niets bijzonders, niets wat nieuw is, niets wat niet al aandacht heeft gehad, maar toch loopt er een traan over mijn wang.

Woordeloos uit verdriet zich om mensen van toen. Het verhaal dat nooit heeft bestaan, maar zo graag bestaansrecht had willen hebben. Als de muziek stopt, stoppen ook mijn tranen.

Het vredige gevoel van acceptatie en het besef wat ik wel heb, omarmt me. Het verhaal van nu is prachtig. Ik tel mijn zegeningen. Ik laat de klanken wegebben, ze nemen mijn tranen mee.