18. dec, 2020

Naiviteit en impulsiviteit

Impulsief en naïef zijn eigenschappen van mij die mij het best omschrijven. Mijn hele leven stap ik impulsief en naïef rond. Het heeft me heel veel mooie momenten bezorgd en net zoveel onbegrepen of angstige herinneringen gegeven. Ze waren de sleutel tot begrip en tegelijkertijd namen ze  mijn onbevangenheid af en brachten ze verwachting en angst in mijn leven.

Mijn opleiding tot docente begon ik zonder te weten dat ik een lerarenopleiding aan het doen was. Toen ik telefonisch werd afgewezen voor een studie PR en communicatie vroeg ik welke studie het meest op deze leek op de school in kwestie. Dat bleek Nederlands te zijn en impulsief liet ik me via de telefoon inschrijven.

Toen ik mijn eerste stage moest lopen, bleek dat op een school te moeten zijn, naïef vroeg ik waarom het een school moest zijn? Omdat ik op een lerarenopleiding zat.

Gelukkig waren mijn ervaringen op school erg leuk, dus ik had impulsief een studie gekozen die bij me paste. Dat ik niets van de literatuur- en poëzie lessen begreep en mijn studiegenoten moeiteloos de diepere lagen blootlegden net als mijn docent, maakte dat ik me dom voelde. Wederom begreep ik niet waarom zij het wel doorhadden en ik niet. Later hoorde ik dat zij op de Havo en Vwo al eindeloos verhalen en gedichten hadden ontleed. Ik met mijn Mavo en Meao had dat niet. Dus mijn achterstand en onbegrip waren te verklaren, maar het was al te laat, ik voelde me weer een meisje dat als enige de wereld om haar heen niet begreep en voelde me buitengesloten.

Niet beseffend dat ik al was waar ik wilde zijn, probeerde ik weer ergens te komen waar ik dacht dat ik moest zijn. Daar zou me alles duidelijk worden, daar zou ik het gaan begrijpen, daar zou ik één van hun zijn. Eén ding was zeker, door het niet begrijpen van de wereld om mij, was ik mezelf verloren.

Mijn naïviteit en impulsiviteit brachten nog meer  verlangen en nog meer verwachtingen. Het op mijn qui-vive zijn versterkte, want ik moest er op voorbereid zijn dat er altijd iets gebeurde of iets gezegd kon worden, wat mij zou overrompelen of wat ik niet zou begrijpen en wat me van mijn stuk kon brengen. Ik wilde niet zo kwetsbaar zijn, maar ik was het en ik bleef het.
Mijn naiviteit en impulsiviteit bleven onvoorwaardelijk bij me.

Tot ik inzag waar ik was. Ik zag mijn vertrekpunt en alle haltes die ik had aangedaan, ik zag genoeg om niet meer te hunkeren naar iets anders dan het punt waar ik nu stond en wie ik daar was. Iedere impulsieve actie en iedere naïeve gedachten heb ik nodig gehad om hier te komen. Nu ik ze waardeer en ze niet meer zie als drempels, muren en gaten in mijn bestaan, kan ik voluit zeggen,
dit is wie ik ben en ik heb mijzelf lief.