21. dec, 2020

Glimlach

Met Ollie een uurtje gewandeld. Nieuwe paden, bomen en struiken besnuffeld en eigen gemaakt (ik bleef netjes op de paden). Zaza werd wat ziekjes wakker, dus na een klein rondje samen, zijn Ollie en ik er alleen op uitgegaan.

Onderweg kwamen we de meneer met de eeuwige glimlach tegen. Ruim een jaar geleden zagen we hem voor het eerst. Hij zat in een rolstoel en zijn vrouw duwde hem. Zijn benen stopten bij zijn knieën, zijn glimlach was van oor tot oor.

Na een paar weken kwamen we hem tegen aan de arm van zijn vrouw met de wagen achter hem. Hij had stalen onderbenen en deed verwoede pogingen stappen te zetten naast zijn vrouw. Hij groette ons glimlachend.

Nog wat maanden verder kwamen we hem lopend tegen, zonder wagen, zonder vrouw, fier rechtop met een grote glimlach.

Vanmorgen rende een man mij voorbij, hij groette me glimlachend. Boven zijn sportschoenen, staken stalen benen. Wat een doorzettingsvermogen en positieve uitstraling heeft deze man. Zijn leven is gewoon weer verder gegaan.