13. jan, 2021

Met z'n allen

Ik heb nog geen mondkapje op gehad. Nergens. Iedereen die ik ken die Corona heeft of had, had alleen lichte klachten. Ik eet gezond en wandel veel in de frisse lucht, ik lach en ben bovenal niet bang.

Niets houdt mij in een greep. Ik erger me steeds minder aan mensen die netjes de regels volgen. Ik verklaar me steeds minder aan mensen die andere bewijzen dan die van de reguliere media niet willen bekijken. En dat geeft me rust. Nee, ik demonstreer niet. Ik probeer geen mensen over te halen mijn standpunt in te nemen. Ik post af en toe iets wat ik belangrijk vind, maar ieder mag vooral zijn of haar eigen mening hebben.

Ik geniet als mensen om mij heen genieten. Ik ken geen verdrietige, persoonlijke verhalen over Corona, ik besef dat dit anders is voor hen die daar wel mee bekend zijn. Mijn hart gaat uit naar de eenzame mensen, mensen en kinderen die thuis niet veilig zijn en verdriet en angst kennen. Eigenlijk naar iedereen die liefde en warmte ontbeert, pijn heeft en ongelukkig is.

Ik denk dat dit vooral mensen zijn met andere ziektes. Die wachten op hulp die ze niet krijgen. Mijn moeder leerde het mij vroeger al met woorden en helaas ook met daden, angst is een slechte raadgever.

Ik ben na heel veel jaren van mijn angst geraakt. Ik zal het niet snel meer verruilen voor de liefde die ik er voor in de plaats heb gevonden. Maar ook respect staat bij mij hoog in het vaandel.

Daarom is deze tijd verwarrend. Er woedt een ongekende storm. Wie niet stevig staat, waait weg, laten we er vooral voor elkaar zijn ook al zegt de ander niet wat jij zegt en denk ik anders dan jij.