18. jan, 2021

Geraakt

Tranen rolden naar beneden bij een presentatie van een leerling vanmorgen. Ik begreep dat het liedje dat ze had gekozen, draaide terwijl haar vader zelfmoord pleegde. Ik hoorde het verkeerd, het was haar oom. Ook heel erg en knap van haar om dat met ons te delen, maar mijn tranen schoten in mijn ogen, omdat ik begreep dat haar vader zelfmoord pleegde.

Ik vond het vervelend dat ik begon te tranen, veegde dan ook mijn druppels zo onopvallend mogelijk weg, het was haar moment. Zo indrukwekkend hoe ze vertelde wat een indruk dit nummer nu op haar maakte. Ze was toen nog maar enkele maanden oud, maar op de één of andere manier heeft ze contact met haar oom en dat maakt het zacht voor mij, mooi en bijzonder.

Ze vertelt het puur en onschuldig voor de klas en het nummer klinkt door het lokaal. Ze zit nog niet op haar plaats of het volgende nummer klinkt. Weer slik ik een brok weg.

Een jongen vertelt in dit mooie lied hoe ziek hij is, al jaren. Hij is ermee opgegroeid en zal niet oud worden. Leef en denk niet aan morgen. En nog veel meer indrukwekkende zinnen bereiken mijn oor in een hemelse melodie.

Even sta ik oog in oog met alles wat de mens niet is, alles wat voorbij gaat en waar we nu zijn en wie we zijn. We zijn één melodie, één toon, één beeld, één samen.

De meiden gaven met hun muziek en hun verhaal veel meer dan een presentatie, ze gaven een moment van verbinding, van één zijn, een bijzondere les.