20. jan, 2021

Avondklok

Een avondklok hoorde bij geschiedenis, een film of het journaal.
Nu maken we mee hoe het dan moet zijn, iets wat we niet meer mogen, allemaal.

Ze kijkt naar buiten en ziet steeds minder mensen, ze zit daar alleen en heeft pijn.
Ze denkt aan haar leven, ze denkt aan toen, ze weet wat een streng regime haar ooit heeft gegeven.
Ze kan niets doen, ze heeft de kracht niet meer, haar lichaam doet net als haar geest zeer.
Ze wist zich op een fiets, ze reed netjes rond, bracht blaadjes die verdwenen in het niets. Maar nu houdt ze haar mond.
Dood hoort bij het leven, maar het leven moet wel geleefd worden anders treedt de dood veel eerder in en heeft het leven weinig zin.
Ze kijkt verlangend naar de voordeur, maar die blijft statig en leeg staan. Ze slaat haar ogen neer, ze zal toch vredig gaan.