26. jan, 2021

Haar stem is luid

Gisteren tijdens een wandeling viel er weer eens een kwartje. Het is dan net of de wereld om mij heen meer glans krijgt.

Ik verkeer vaak in mijn eigen bubbel. Daar denk ik heel wat af. Dat denken brengt mij vaak meer verwarring, maar soms sla ik de goede kant op en opent er zich ineens een deur.

Ik denk vaak terug aan de tijd dat ik me veel minder bewust was van mijn lichaam en mijn omgeving. Toen ik door de scherpe randjes van het leven mij steeds bewuster werd van de wereld om mij heen, zag ik die wereld door ogen vol onbegrip. Ik begreep de mensen niet.

Ik kreeg de ene schrik na de andere, ik was totaal niet bedacht op kwaad. Ik leerde bedachtzaam te zijn. Ik leerde op mijn hoede te zijn.

Ik leerde mezelf aan om het kwaad voor te zijn. Gebaseerd op mijn weinige ervaringen die ik had opgedaan, leerde ik mezelf het invullen aan. Als ik van te voren kon inschatten welke woorden ik om mij oren zou krijgen, kon ik minder gekwetst worden. Het ongeloof iedere keer en het niet begrijpen als iemand uithaalde, wilde ik niet meer voelen. Ik plaatste bij voorbaat iemand in een hokje en pantserde mijzelf met een aanval op de toegekende stempel.

Ik doe dit nog steeds. Onbewust en automatisch. Het is allang niet meer nodig. Ik begrijp de wereld en de mensen beter ik voel me niet meer bang en aangevallen, toch?

Diep van binnen zit nog steeds dat kleine meisje, die overleeft en niet begrijpt dat mensen kwaad willen doen. Ik leg haar uit dat kwaad vaak is gebaseerd op angst. Dat mensen van nature goed zijn. Maar de stem van het meisje is luid.

Ze bereikte mij tijdens de wandeling. En ik begreep waarom ik deed wat ik altijd deed en dat het afleren zo moeilijk gaat. De aanval heeft me gebracht waar ik nu ben. Het invullen is mijn tweede natuur, maar ze mag rusten. Het meisje mag haar strijd staken en het leven aan mij overlaten.