12. feb, 2021

Tekst

Hoe langer ik niet verwacht word in de buitenwereld, hoe meer de draden van mijn web zich om mij heen spannen. Alles daar buiten lijkt ver weg, het doet er steeds minder toe en ik dommel in een zachte winterslaap weg.

Als iemand schudt aan mijn web, stuur ik ze weg. Alleen het stille moeten van daar, trekt. Ik kan het niet negeren, dat zit niet in mij. Maar ik kleur het donker en voel me er niet meer vrij.

De buitenwereld was altijd al een opgave voor mij. Ik moet een angst bedwingen om haar te betreden. Nu zij aan mij wordt onttrokken, meer en meer, wordt het kleine stukje dat nog moet, te veel. Het is niet langer mijn wereld meer.

Hoe anderen ook verlangen naar buiten zichzelf, ik heb genoeg aan mij. Hoe meer mijn web zich sluit, hoe minder ik me uit. Laat mij maar in mijn eigen wereld rustig gaan. Ik hoef geen ander bestaan.