https://Mijnmaniervandoen.auteursblog.nl

1. sep, 2020

Zomaar ineens
waren er twee handen,
twee armen.
Zomaar ineens
waren er twee oren,
twee ogen.
Zomaar ineens
zonder te vragen,
waren ze er voor mij.
In enkele ogenblikken
kwam er een eind
en een nieuw begin.
Ongevraagd, maar zo welkom.
Een intens welbehagen,
een brutaal vleierij,
overladen met alle zin
van de wereld,
stond daar het leven
te bulderen van het lachen.
Ze zei enkel kom,
kom bij ons zij aan zij,
je hoort jezelf toe
en hier mag je ontdekken hoe.
In vrijheid,
maar vooral veilig,
kom je hier tot leven en jezelf.
Hier wordt lijden, leidt.

 

30. aug, 2020

Lieve vriendinnen verdrinken in het leven. Het is een periode voor beide waarin ze worstelend naar lucht happen. Ik sta aan de kant en glimlach ze bemoedigend toe. Niemand kan hen een boei toegooien, het leven stuurt en staat alleen aan het roer. Een bemoedigende omhelzing is niet mogelijk in deze tijd. Warme woorden lijken zo zwart wit. Maar mijn gedachten zijn bij hen.

Het is zwaar aan de kant van iemands leven met handen gebonden. Maar voor hen nog zwaarder. Ziekte en zorgen, afstand en haat ze worden ermee omringd. Zo onnodig sommige dingen lopen zoals ze lopen en uiteindelijk dan worden zoals ze zijn. Regie in eigen hand gaat maar zo lang en zo ver. Uiteindelijk neemt het leven het genadeloos over.

Los van elkaar, denk ik aan beide. Ze zijn sterk en staan alleen. Hoe er ook mensen om hen heen staan, ik weet dat ze zich alleen voelen. Fier rechtop blijven ze staan, na iedere slag. Hun verdriet en angst en woede delen ze maar ten dele. Ze strijden in stilte met een glimlach om hun mond. Hoe moeilijk dan mede te delen dat hun strijd ophoudt als zij ophouden met strijden. Wie ben ik in dit. Wanneer zijn woorden wijs en wanneer worden ze op tijd gezegd?

Ik hoop dat ze de moed krijgen om te ontvangen, de liefde die ze in zich hebben te voelen en de kracht die ze bezitten, inzetten voor zichzelf, zodat de liefde gaat stromen en het leven geen strijd meer is. Ik gun ze de liefde voor zichzelf.

 

28. aug, 2020

In de buitenlucht
zoekt zij meer dan
alleen de frisse lucht.
Haar armen zwaaien wat
langs haar lichaam
als ze merkt
dat ze ademt zonder lucht.
Ze kijkt wat verwildert
en neemt vlug
nog een teug lucht
en loopt dan
met gebogen schouders terug.
Ze trilt van binnen als ze zucht.
Ze weet dat ze nergens anders
dan daar buiten
de weg kan vinden weer terug.
Terug bij haar eigen vleugels,
haar ziel en geluk.
Ze vlucht
dat weet ze zelf ook,
maar hoe anders komt ze weg
bij wat ze voelt dan alsmaar
onderweg weg
zijn,
daar waar het leven lijkt op een klucht.

 

27. aug, 2020

In veel opzichten is op een andere manier de wereld bekijken een uitdaging. Vooral omdat de doorsnee mens blindelings gebruik maakt van veel ongeschreven regels. Dyslexie hebben en dan een toets moeten maken, zo vergelijk ik het leven in onze maatschappij voor anders denkenden weleens. Nu heb ik geluk, ik heb eigenlijk alles wat mijn hartje begeert. Maar veel mensen die ook een vorm van autisme hebben, hebben dat niet.

Vooral mensen om je heen die onvoorwaardelijk voor je klaar staan en waar je altijd jezelf kan zijn, ontbreekt vaak bij mensen met autisme. Ik ben graag alleen, vooral na een dag vol prikkels, maar ik hoef niet alleen te zijn als ik dat niet wil. Ik ben dus niet eenzaam. Ook in gezelschap kan ik me terugtrekken en afschakelen, niet meer mee socialiseren. Dat is een cadeau. Mensen in mijn kring laten mij zijn zoals ik ben. Als ik moe ben of overprikkelt, trek ik me in mezelf terug.

Het is voor veel mensen tegenwoordig wel duidelijk dat altijd 'aan' staan, niet te doen is. Dus het wordt ook meer geaccepteerd om aan te geven dat het genoeg is. Bij mijn vriendenclubje op de mavo, sliep ik regelmatig als we bij iemand thuis afspraken. Na een tijdje te hebben gekletst, viel ik gewoon in slaap. Ik deed na een dutje weer vrolijk mee. Er werd geen aandacht aan geschonken of een grapje over gemaakt. Ik voelde me er nooit opgelaten bij.

Dat ik me altijd anders voelde, zat 'm niet in dit soort zaken, ook al, als ik terugkijk, waren er toch veel dingen die ik anders deed. Het anders voelen, zat 'm in mijn hoofd. Ik zag dat mensen elkaar vonden door de ongeschreven regels, ik wist alleen de regels niet. Sterker nog, ik wist in den beginne niet eens van het bestaan af. Geloof me, het is lastig socialiseren zo. Nog lastiger om mezelf niet voortdurend af te straffen dat ik iets verkeerd had geïnterpreteerd of iets gemist had. Ik liep vaak achter de feiten aan en zocht de fout bij mezelf.

Het duurde lang om te komen waar ik nu ben. Maar mede omdat ik altijd lieve, begripvolle mensen om mij heen heb gehad, is het mij gelukt. Ik zie andere worstelen en wil ze de hand toereiken, maar dat is heel vaak niet te realiseren. Dat ik door mijn schrijven mijn wereld open voor jou en daardoor begrip en herkenning schep, maakt dat ik toch een klein beetje helpen.

25. aug, 2020

Als de avond valt
en ik nog steeds uitkijk naar jou
begint het licht te dagen
dat ik hier sta in de kou.

Als ik van de zenuwen
licht mijn vuisten bal,
wordt het langzaam nacht.
Als ik in de stilte staar
naar het intense zwart,
stel jij me in mijn hoofd gerust,
je kijkt me teder aan
als je me kust.

In mijn hoofd
leven we samen door
ver weg van mijn gevoel nu.
Maar ook in mijn hoofd
breekt de ochtend aan.
Ik zie het nu,
ik moet door, ook zonder jou.
De dag zal nooit meer zijn
zoals ze was met jou.

Maar ik weet dat je danst
in de stralen van de zon
in mijn gedachten en in mijn hart,
zoals onze dag ooit begon.